​🏚️ 🌊 Pomiędzy szumem morza a lodowym więzieniem. Zima bez filtra 🧊 ⚓

Mówią, że droga zielarki nigdy nie jest prosta, ale tegoroczny grudzień postanowił wystawić nas na prawdziwą próbę żywiołów. 1 października pożegnaliśmy nasze ciche schronienie pod lasem. Poprzedni kemping, nasze sanktuarium spokoju, został sprzedany. Echo remontowych maszyn wygnało nas 30 kilometrów dalej, prosto w objęcia Bałtyku.

 

                                             ☃☃☃☃☃☃☃☃☃☃☃☃☃☃☃☃☃

 

 

Zamiast szumu sosen, mamy teraz nieustanny pomruk morza. 200 metrów od brzegu brzmi jak marzenie, prawda? Zimą to marzenie ma jednak twarz lodowej królowej.

 

 

Rytuały w krainie lodu

Życie w przyczepie to nie tylko bajka o wolności. To przede wszystkim pokora wobec natury. Kiedy mróz chwyta rury, woda w kranach zamienia się w kryształ. Każda herbata zaczyna się od wyprawy z baniakiem do kuchni. Jesteśmy tu niemal sami – strażnicy opuszczonego portu. Nie ma tu rąk do odśnieżania, tylko my i biała pustynia.

 

 

 

                                                  ❄❄❄❄❄❄❄❄❄❄❄❄❄❄❄❄❄ 

 

Codzienność pisana mrozem:

 * Przekopywanie przeznaczenia: Każde wyjście do sanitariatów to rytuał odśnieżania. Sami wyrąbujemy ścieżki w białym puchu, by dotrzeć do cywilizacji, która ledwo dycha.

 * Taniec na lodzie: Samochód został daleko, na parkingu przy drodze. Każda butla z gazem, każda torba z zakupami to ciężki marsz po oblodzonej ścieżce. Jeden fałszywy krok i lądujesz w śniegu z całym swoim dobytkiem.

 * Zamarznięta woda: W kuchni woda jest ledwo letnia. Spróbujcie zmyć tłuszcz po sytym, zimowym obiedzie w temperaturze bliskiej zeru... To test dla cierpliwości.

Najtrudniejszy punkt programu: Zamarznięte ujście

Najbardziej doskwiera nam brak "Czarnej Komnaty" (zlewni chemicznej), która na starym miejscu była w ciepłym budynku. Tutaj wszystko ściął lód. Odpływy śpią pod grubą warstwą mrozu. Naszym jedynym sprzymierzeńcem jest kratka najazdowa dla kamperów – tuż przy głównej ulicy.

Wyobraźcie sobie tę scenę: mrok, bliskość przejeżdżających aut, a ja, niczym w jakimś dziwnym alchemicznym procesie, wylewam nieczystości przez kratkę, by potem z wiaderkiem wody z łazienki płukać zbiornik na oczach świata. Mało w tym magii, dużo czystego przetrwania.

 

 

 

                                                ⛄⛄⛄⛄⛄⛄⛄⛄⛄⛄ 

 

Ciemność i światło

Dlaczego więc wciąż tu jesteśmy? To jedyne miejsce w okolicy gdzie można zimować,  kiedy opadają emocje po walce z zamarzniętym dachem i odśnieżaniem drogi, przychodzi noc.

Niebo nad nami jest czarne jak aksamit, przeszyte tysiącem gwiazd, których nie przyćmiewa żadne miejskie światło. Szum morza, choć zimą groźny, kołysze nas do snu lepiej niż jakakolwiek kołysanka. Ta samotność ma w sobie coś pierwotnego. Jesteśmy tylko my, przyczepa i bezkresna zima.

 

 

 

 

Tęsknię za dawnym miejscem, za jego ciepłem i przewidywalnością. Czekam, aż skończą remont, by wrócić "do siebie". Ale póki co – hartujemy ducha w morskiej soli i lodzie.

                                                        morze zamarzło

 * 🔥Element "Domowego Ognia": Pijemy dużo herbaty, zielonej i czarnej z odrobiną różnych dodatków, cytryna, kardamon czy imbir i miodu. Wieczorem zapalam swój,,kominek,, duży świecznik z metalowym daszkiem, świeca ogrzewa ten daszek i oddaje go na zewnątrz jak prawdziwy kominek, jeśliby umieścić w środku dwie świece ciepło byłoby naprawdę spore. To sprawia, że kącik w którym zazwyczaj pracuję staje się przytulny i ciepły a łyk zielonej herbaty smakuje wybornie. Często obok mnie leży tez termofor w milutkim futerkowym kubraczku dając ciepło punktowe, które rozchodzi się po całym ciele.

 

  

 

 * 🌊Walka z żywiołem: Odśnieżanie dachu przyczepy to jak "zdejmowanie ciężaru z barków śpiącego olbrzyma".

 * Dźwięki nocy: Kiedy siedzisz cicho w przyczepie słychać każdy dźwięk, trzeszczenie konstrukcji przedsionka, spadanie lodu z dachu przyczepy, wycie wiatru za oknem, czasem przy większym podmuchu wiatru spada jakaś cienka gałązka brzozy na dach przyczepy albo czuć i słychać szarpnięcie poszycia przedsionka. Wtedy nasze oczy spotykają się ze sobą i pytają wzajemnie czy to coś poważnego.

 * 🐇Zwierzęta: Nie ma tu nikogo, nie m ludzi a jednak wychodzimy i widzimy ślady na śniegu, to ślady kota lub dzikich królików, których jest tu mnóstwo i mieszkają w norach wyżłobionych pod tarasami pozostawionych tu przyczep na zimę. One jedynie są naszymi towarzyszami w tej śnieżnej niedoli. Takie małe, że podczas opadu śniegu kiedy był puszysty i świeży nie wychodziły na zewnątrz a kiedy śnieg stał się twardy widać je pod oświetloną lampą skaczące na śniegu.

 

                                      🌚🌚🌚🌚🌚🌚🌝🌝🌝🌝🌝🌝

 

Więc kiedy lód znów zetnie wodę w kranie, a droga do cywilizacji wyda się nieskończenie długa, podnoszę wzrok do góry. Tam, nad szumiącym Bałtykiem, niebo nie zna litości, ale nie zna też granic swojego piękna. Może ta zima jest po to, by oduczyć nas wygody, a przypomnieć o zachwycie? Zasypiamy przy muzyce fal, otuleni mrozem i ciszą, której nie da się kupić za żadne pieniądze. Jesteśmy tu tylko my, gwiazdy i morze. I choć tęsknię za ciepłem starego lasu, to tutaj uczę się nowej, surowej pieśni przetrwania. 

 

Dobranoc, ze świata skutego lodem. ❄️🌙✨